Lieve I....... ,
Ik weet niet wanneer je deze woorden zult lezen. Misschien snel, misschien pas later. Maar dit is altijd waar:
Ik denk aan je. En ik mis je.
Je ontbreekt in mijn dagelijks leven – in alle kleine dingen die vroeger zo vanzelfsprekend tussen ons waren: je lach, je vragen, spelen, iets ontdekken, gewoon samen zitten. Ik hoop heel erg dat we op een dag weer met elkaar kunnen praten, elkaar kunnen zien, of gewoon samen kunnen zwijgen.😶
Je hoeft nu niets te doen, niets te beslissen. Ik schrijf je alleen om je te laten weten dat ik er ben. Dat je altijd contact met mij kunt opnemen – op jouw manier, op jouw moment.
Er is ook een kant van het verhaal dat iets ingewikkelder is:
onderzoek toont namelijk aan dat de meeste kinderen die vervreemd zijn van een ouder pas veel later - vaak tussen hun 30ste en 40ste - beseffen dat ze maar één kant van het verhaal hebben gehoord. Dan willen ze alsnog contact.
Ik ben nu 56 jaar. In ons geval betekent ‚20 jaar later', dat ik dan mogelijk niet meer leef. Klingt misschien niet leuk maar is wel waar.
Voor jouw betekent dat:
beides is waar: neem je tijd, maar aan tijd nemen hangen consequenties.
Dit soort tegenstrijdige situaties zijn er heel veel in het leven. De manier om daarmee om te gaan is om het niet direct willen op te lossen: neem beides waar, voel hoe het aan jou trekt, adem enkele keren rustig, laat het dan los en heb vertrouwen. Herhaal dat wanneer nodig totdat op een dag jouw lichaam weet wat je wilt doen. 👍🏻
➡ Misschien vraag je je wel eens af hoe het met mij gaat?
Met mij gaat het inmiddels goed. Lange tijd ben ik erg verdrietig geweest over de rampzalige ontwikkelingen, het verloren vertrouwen en dat ik je niet meer kon zien. En dat vroeg heel wat werk: therapie, meditatie, zelfbeschouwing en nog veel veel meer.
Inmiddels heb ik al deze pijn voor een deel verwerkt en voor de rest weggeschoven.
Ik focus me op het normale leven en op de voorbereiding op het moment dat ik je weer terugzie. Er is heel wat gebeurd bij mij in de tussentijd, en ik weet zeker: bij jou ook.
Er is dus een kans, dat wij op een nieuwe manier weer tot elkaar vinden. Ik wil dan een vader voor jou kunnen zijn, op die je trots bent. Er is zó veel blijven liggen tussen ons en er valt zó veel te zeggen...
In ieder geval: mijn deur is altijd open!
Wat ik ook wil zeggen: Trots ben ik op jou! Volgens mij ga je je weg, en dat maakt me erg blij! Misschien is deze weg soms met kronkels, maar je doet het erg goed (voor zoveel ik kan zien)! 🍀
Deze weg heb je moeten gaan zonder een papa naast jou, en dat had zó niet moeten zijn. Mensen maken fouten 😬, ook ouders. En voor mijn deel kan ik zeggen: het spijt me heel heel erg!! Er zijn nauwelijks woorden om te beschrijven hoe erg.
Maar ik heb ook hoop.
Ik hoop bijvoorbeeld op jouw vergiffenis (op een dag). Wel kan ik me voorstellen dat daarvoor heel wat nodig is en dat dat ook een tijdje duurt. En toch hoop ik.
Ik zou zeggen stuur de groetjes aan mama, maar dat is niet jouw taak. Mama en ik moeten het verloren gegane vertrouwen onderling regelen 🥹. Misschien kan dat ooit. En misschien niet. Mijn instelling tegenover jouw veranderd daardoor niet.
Zo liefje, voor nu neem ik afscheid en stuur je de allerlievste groetjes
❤️🙋♂️ Papa
Als je contact met me wilt opnemen: Stuur me een bericht
Als je liever via iemand anders schrijft of praat, is dat ook helemaal goed. Er is geen druk, geen verwachting – alleen de zekerheid dat ik van je hou.
In gedachten bij jou,
Jouw papa
PS: Er zijn duizenden momenten waarop ik aan je denk.
Hier kun je een wisselende selectie van zulke momenten in foto’s zien.
Bekijk de foto's
PPS: Deze internetsite heb ik zelf geprogrammeerd. Find je hem leuk?
PPPS: Dit is een lijst van liedjes die ik leuk vind. Gelukkig hebben wij wel even kort tijd met elkaar gehad in December en ik kon naar jouw favoriete liedjes luisteren.
Muziek